روزم شب از محالی خوابی خیالی
از موی او نال و نالان مویی و نالی

نعل سمندش از خاک بر شده تا افلاک
در غم او رشک مجنونم من و دل حالی

تو شمع کاشانه منم چو پروانه
دلم به زلف توست مزن بر او شانه

جانا بدرالدجایی دام دلهایی
از رشک تو زهره گویان: رو چه آرایی؟

از رخ خوبت هیهات مه به فلک شه مات!
مانده چو گو سر به چوگان من سودایی...